امروز توی اون خونه گلا ماتم گرفتند

ستاره ها خم شدند گلدونا غم گرفتند

یاس سپید خونه مهمون آسمون شد

قد علی اعلا تو ماتمش کمون شد

تو ماتم یاسمون ستاره ها شکستند

پروانه ها گرد یاس یه شب تا صبح نشستند

نه ضجه های حسین نه گریه های زینب

سکوتو بر هم نزد تو نیمه های اون شب

غنچه ها روی شونه بوته یاسو بردند

هدیه اسمونو دست زمین سپردند

شهادت بانوی دو عالم ، صدیقه طاهره ، حضرت فاطمه روبه پیشگاه امام زمان و همه شما عزیزان تسلیت عرض می کنم.

دیشب خیلی در مورد شهادت ایشون و مراسم هایی که برای عزاداریی ایشون برگزار میشه صحبت کردیم . بعضی وقتها حتی تو این مراسم ها به شان و عظمت ایشون بی احترامی میشه ( واقعا متاسفام امسال در مورد اینکه ایشون مدت زیادی بستری بودن و زخم بستر گرفتن روضه شنیدم ) نمیدونم اگه واقعا کسی میخواست در مورد مادر خودش روضه بخونه یا براش بخونن اجازه میداد همچین حرفهایی زده بشه؟!

وقتی این شهادت جان سوز تر میشه که آدم این واقعیتو بدونه که پاره تن پیامبر در مدت کوتاهی بعد از شهادت پدر اینهمه دچار رنج وعذاب بشه و با بچه های کوچکش به در خانه بزرگان بره و بهشون بگه شما باید با علی (ع) بیعت میکردید مگر حرف های پیامبر یادتون رفته و هیچ کس جوابی به این حرف ها نده و در اون زندگی قبیله ای عرب که اگه اهانتی به کسی از یک قبیله می شد همه اهل اون قبیله طرفشو میگرفتن و به یاریش میومدن ولی در خانه حضرت علی و زهرا رو آتش زدن  ولی کسی صداش در نیومد ، حضرت  علی رو دست بسته بردن ولی کسی نیومد و اعتراضی نکرد .

از کسایی مثل عموی حضرت زهرا  که وقتی حضرت زهرا حالشون بده به حضرت علی میگن وقتی زهرا(سلام الله علیه) مرد ما رو بی خبر نزار انتظاری نمیره ولی واقعا یاران با وفای حضرت علی در این صحنه ها کجا بودن؟ چرا حرفی از اونها نیست؟

چند وقت پیش جمله ای دیدم از مقام معظم رهبری با این مضمون که  " محنت از امتحان میاد و تمام عمر حضرت فاطمه پر از محنت بود"  

واقعا احساس میکنم کوتاهی ما بوده یا کوتاهیی هایی که ما داریم موجب این بوده که ایشون یا دیگر معصومین ما این همه  ستی و محنت بکشن .

خدایا میخوام بگم به من توفیق اینو بده که بتونم وظیفه مو در قبال حضرت زهرا و د رواقع دینم انجام بدم ولی فکر کنم بهتره فقط بگم خدایا این بنده حقیرو ببخش چون این توانایی رو در خودم نمیبینم.